علی موسوی گرمارودی

نمی دانم خودش دوست دارد شاعر خطابش کنند یا محقق تاریخ یا خطاط یا مترجم برجسته قرآن و قرآن پژوه. هر چه هست دکتر علی موسوی گرمارودی به اعتقاد من که بیشتر ترجمه های قرآن از ترجمه و تفسیر سورآبادی در قرن چهارم هجری تا همه ترجمه های جدید در سی ساله اخیر - بعد از مرحوم الهی قمشه ای-  را مقابله کرده ام، بهترین ترجمه را از قرآن کریم ارائه کرده است. با این وجود زبان و بیان ایشان در روایت تاریخ یا حتی خوانش متون ادبی هم حسرت برانگیز است. نمایش توانش در سرایش  شعر، خصوصا در شعر مذهبی و برجسته ترین آن ها دو سه شعری است که در وصف امیرالمومنین و حضرت امام حسین سروده است و به نظرم با همین دو سه شعرش آبرو خریده است برای شعر سپید:

خط خون

درختان را دوست دارم  

 که به احترام تو قیام کرده اند

و آب را

           که مهر مادر توست . . . 

خون تو شرف را سرخ گون کرده است

شفق ، آینه دار نجابتت ،

و فلق ، محرابی ،

که تو در آن

              نماز صبح شهادت گزارده ای

در فکر آن گودالم

که خون تو را مکیده است

هیچ گودالی چنین رفیع ندیده بودم

در حضیض هم می توان عزیز بود

از گودال بپرس

شمشیری که بر گلوی تو آمد

هر چیز و همه چیز را در کائنات

                 به دو پاره کرد

هر چه در سوی تو ، حسینی شد

               دیگر سو یزیدی

اینک ماییم و سنگ ها

                    ماییم و آب ها

        درختان ، کوهساران ، جویباران ، بیشه زاران

که برخی یزیدی

                    و گرنه حسینی اند

خونی که از گلوی تو تراوید

همه چیز و هر چیز را در کائنات به دو پاره کرد

                       در رنگ !

اینک هر چیز یا سرخ است

                      یا حسینی نیست

آه ، ای مرگ تو معیار!

مرگت چنان زندگی را به سخره گرفت

و آن را بی قدر کرد

                که مردنی چنان

               غبطه بزرگ زندگانی شد

خونت

       با خون بهایت ، حقیقت

      در یک تراز ایستاد

و عزمت ، ضامن دوام جهان شد

         - که جهان با دروغ می پاشد -

و خون تو امضای راستی است

تو را باید در راستی دید

  و در گیاه

            هنگامی که می روید

  در آب ،

          وقتی می نوشاند

                  در سنگ ،

                  چون ایستادگی است

  در شمشیر ،

 آن زمان که می شکافد

               و در شیر

                    که می خروشد،

 در شفق که گلگون است

 در فلق که خنده خون است

       در خواستن

       برخاستن

 تو را باید در شقایق دید

      در گل بویید

 تو را باید از خورشید خواست

  در سحر جست

    از شب شکوفاند

           با بذرپاشاند

              با باد پاشید

               در خوشه ها چید

 تو را باید تنها در خدا دید

 هر کس، هرگاه ، دست خویش

     از گریبان حقیقت بیرون آورد

      خون تو از سرانگشتانش تراواست

 ابدیت ، آینه ای است

  پیش روی قامت رسای تو در عزم

 آفتاب لایق نیست

     وگرنه می گفتم

        جرقه نگاه توست!

تو تنها تر از شجاعت

در گوشه روشن وجدان تاریخ

 ایستاده ای

            به پاسداری از حقیقت

و صداقت

          شیرین ترین لبخند

/ 7 نظر / 95 بازدید
عبدالله حقگو

باسلام واحترام ازوبلاگتان بهره ها بردیم

طهورا

بسیار عالی سپاسگزارم

علی رضا اولادیان

بسار بسیار زیبا و عمیق و تاثیر گذار.شور وشعور.عالی عالی.

m.h

من که عاشق شعرهای آقای موسوی هستم. ممنون

کیمور

تا بحال 100 بار خوانده ام هر بارتازه تر است پایان سخن پایان ماست تو انتها نداری

محمد امین

آقا ترجمه ایشون با 500 اصلاحیه رفته زیرچاپ مترجم خوبی نیست ترجمه میخواهید مرحوم آیتی.ولی شاعر بی نظیری است

یاحسین پرچم زلفت رهادربادشد وزشمیمش کربلا ایجادشد چقدردلم تنگه