و شایسته این نیست

   که باران ببارد

    و در پیشوازش دل من نباشد

و شایسته این نیست

   که در کرت های محبت

      دلم را به دامن نریزم ،

                  دلم را نباشم ،

                     چرا خواب باشم  ؟

ببخشای بر من ، اگر بر فراز صنوبر

   تقلای روشنگر ریشه ها را ندیدم

ببخشای بر من ، اگر زخم بال کبوتر به کتفم نروئید

چرا خواب باشم ؟

    عبور کدامین افق ، وسعت انتظار مرا مژده آورد

       و هنگامه عشق را از دل من خبر داد

کجا بودم ای عشق

چرا چتر بر سر گرفتم

چرا ریشه های عطشناک خود را به باران نگفتم

چرا آسمان را ننوشیدم و تشنه ماندم

ببخشای ای عشق

   ببخشای بر من ، اگر ارغوان را نفهمیده چیدم

         اگر روی لبخند یک بوته آتش گشودم

             اگر ماشه را دیدم ، اما

هراس نگاه نفس گیر آهو

به چشمم نیامد

ببخشای بر من که هرگز ندیدم

    نگاه نسیمی مرا بشکفاند

      و شعر شگرف شهابی به اوجم کشاند

         و هرگز نرفتم که خود را به دریا بگویم

            و از باور ریشه مهربانی برویم

ببخشای ای عشق

ببخشای بر من ، که ریشه در خویش بستم و ماندم ،

   و خود را شکستم

     و هرگز نرفتم که در فرصتی خط شکن

        باور زندگی را بفهمم

و هرگز نرفتم که یک حجله بر پا کنم

  بر سر کوچه زندگانی

   و در قاب خورشید ،

بنشانم عکس دلم را !

   

                        محمد رضا عبد الملکیان