سر خود را مزن این گونه به سنگ،

دلِ دیوانه‌ی تنها، دل تنگ!!

منشین در پس این بهت گران

مَدَران جامه‌ی جان را، مَدَران!!

مکن ای خسته در این بغض درنگ..

دلِ دیوانه‌ی تنها، دل تنگ!

پیش این سنگدلان،          

قدر دل و سنگ یکی‌ است

قیل و قال زغن و بانگ شباهنگ یکی‌ است..

دیدی آن را که تو خواندی به جهان یارترین؛           

سینه را ساختی از عشقش سرشارترین...                          

 آن که می‌گفت منم بهر تو غمخوارترین..

چه دل آزارترین شد                                   

چه دل آزارترین...

ناله از درد مکن،       

آتشی را که در آن زیسته‌ای                                   

سرد مکن

با غمش باز بمان

سرخ‌رو باش از این عشق و سرافراز بمان

راه عشق است که همواره شود از خون، رنگ

دلِ دیوانه‌ی تنها، دل تنگ!