دیدن روی تو در خویش ز من خواب گرفت

                               آه از آیینه که تصویر تو را قاب گرفت

 خواستم نوح شوم، موج غمت غرقم کرد

                                 کشتی‌ام را شب طوفانی گرداب گرفت

 در قنوتم ز خدا«عقل» طلب می‌کردم

                             «عشق» اما خبر از گوشه محراب گرفت

 نتوانست فراموش کند مستی را

                        هر که از دست تو یک قطره می ناب گرفت

 کی به انداختن سنگ پیاپی در آب

                             ماه را می‌شود از حافظه آب گرفت؟!

 

***

با هر بهانه و هوسی عاشقت شدست

                           فرقی نمیکند چه کسی عاشقت شدست

چیزی ز ماه بودن تو کم نمی شود

                           گیرم که برکه ای نفسی عاشقت شدست

ای سیب سرخ غلط زنان در مسیر رود

                          یک شهر تا به من برسی عاشقت شدست

پر می کشی و وای به حال پرنده ای

                              کز پشت میله قفسی عاشقت شدست

آیینه ای و آه،  که  هرگز  برای  تو

                            فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شدست

 

***

 

عشق تا بر دل بیچاره فروریختنی است 

                            دل اگر کوه ! به یکباره فروریختنی است

خشت بر خشت برای چه بهم بگذارم ؟ 

                            من که می دانم ، دیواره فروریختنی است

آسمانی شدن از خاک بریدن می خواست 

                           بی سبب نیست که فواره فروریختنی است

از زلیخای درونت بگریز ای یوسف !

                               شرم این پیرهن پاره فروریختنی است

هنر آن است که عکس تو بیافتد در ماه 

                             ماه در آب که همواره فروریختنی است